Open deur

(Webcolumn 2009 – 04)

Oorspronkelijk wilde ik deze column beginnen met de titel ‘ouders zijn eigenlijk ook gewoon mensen’. Maar dat is zo’n open deur, dat ik dat maar bovenaan heb gezet.

Een open deur. Maar toch lijkt het alsof (beginnende) leerkrachten en directies het nogal eens vergeten.

Als mens is het fijn dat je je welkom voelt, dat er naar je geluisterd wordt en dat je ook naar de ander kunt luisteren. Gedag zeggen, aanspreekbaar zijn, open communicatie, horen en gehoord worden. Eigenlijk een gewoon gesprek op basis van wederzijds respect.

“Natuurlijk, natuurlijk”, hoor ik je bijna denken, maar waarom….

Waarom zijn 10-minutengesprekken dan vaak ongemakkelijke eenzijdige verslagen vanuit de leerkracht?
Waarom beperken de inhoudelijke gesprekken met ouders zich sowieso vaak tot die 10-minutengesprekken?
Waarom mogen ouders alleen op vaste tijden even in de school komen en moeten ze verder bij het hek wachten?
Waarom kruipt een leerkracht achter haar bureau op het moment dat er wel ouders in de klas zijn?
Waarom sluiten zoveel directeuren zich op in hun kamertje?
Waarom vinden we kritische ouders lastig en gaan we meteen in de verdediging?

Ja, waarom zetten we de deur niet écht open? Waarom laten we ouders niet écht binnen, in de school, in de klas, in onszelf?

 Misschien zeg je “nou, dat doe ik wel”. En misschien is dat ook zo. Dat is fijn! Dan merk je dat het resulteert in een open relatie met ouders. Soms moet je je grenzen aangeven, maar over het algemeen worden die grotendeels gerespecteerd.

Helaas gebeurt het bij veel scholen niet. Niet op schoolniveau of niet op leerkrachtniveau. En dan is het zaak hier iets aan te doen. Zorg dat je – beleidsmatig of in het kader van je POP – iets doet aan deze angst.

 Angst? Hoezo angst?

Angst is volgens mij het antwoord op al de eerder beschreven waarom-vragen. Angst voor ouders. Angst dat ze je niet respecteren, dat ze over je  heen walsen, je niet goed vinden. Angst voor een confrontatie, angst voor het afleggen van verantwoording.

Misschien is het gebaseerd op ervaring, misschien juist op onervarenheid, maar uiteindelijk belemmert het je in het uitoefenen van je beroep en het neerzetten van je school. Wat je uitstraalt, roep je op. Door je eigen houding schrik je ouders af. Zorg je ervoor dat ze wachten met een gesprek tot er écht iets aan de hand is. En dan is het meestal niet zo’n leuk gesprek. Of ze komen helemaal niet bij je , maar uiten hun frustratie bij het hek of bij de sportclub. Daar gaat je goede naam……

Je kunt nog zo goed je werk doen, het beste in leerlingen naar boven willen halen. Vele overuren maken met het nakijken van werk, het maken van extra lesstof of het organiseren van leuke activiteiten. Als je relatie met ouders niet optimaal is, is minstens de helft van je inzet verspilde moeite. En dat is zó zonde!

Dus bedenk je dat ouders ook gewoon mensen zijn. Ze slapen, zien er niet uit als ze wakker worden, en moeten regelmatig naar de wc. Verder willen ze gewoon het allerbeste voor datgene wat hen het allerliefste is. En jij kunt ze daarbij helpen. Betrek ze, praat met ze. Zet de deur open en ga erbij staan om deze ouders hartelijk welkom te heten.

One thought on “Open deur

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s