Voornemens

(webcolumn 2011-01)

Stel je voor: een gesprekje tussen ouder en leerkracht.
Ouder: “Ik merk dat mijn kind gepest wordt. Niet openlijk, maar zo’n beetje stiekem op het schoolplein.”
Leerkracht: “Ik ben voornemens daar iets aan te doen.”

Noodkreet van een leerkracht in de directeurskamer:
Leerkracht: “Ik trek het niet meer. Mijn klas lijkt alleen te bestaan uit dyslecten  en ADHD-ers. Aaarch…
Directeur: “Ik ben voornemens daar iets mee te doen.”

Het nieuwe jaar is al weer even op gang. Je wordt zo opgezogen door je dagelijkse werkzaamheden dat je bijna vergeten bent dat je recent kerstvakantie had. En hoe zit het met je goede voornemens? Had je die? Werk je daaraan? Of is dat in deze drie weken alweer vervaagd? Goede voornemens hebben vaak betrekking op de privésfeer. Of heb je ook werkgerelateerde voornemens, persoonlijk of misschien zelfs als team?

Zelf doe ik niet aan voornemens. “Ik ben voornemens dat te doen,” klinkt namelijk niet alsof het ook echt gaat gebeuren. Voor mij klinkt het alsof je zegt “Ik heb eraan gedacht en ik weet dat het eigenlijk belangrijk is, maar waarschijnlijk gaat het me niet lukken er werkelijk iets mee te doen.”

Niet echt daadkrachtig. De ouder uit het eerste voorbeeld en de leerkracht uit het tweede voorbeeld druipen teleurgesteld af of gaan volledig door het lint. Kortom: voornemens zetten geen zoden aan de dijk. Dat komt door het woord ‘eigenlijk’ in de bovenbeschreven interpretatie. ‘Eigenlijk belangrijk’ is net zo veel als ‘Blijkbaar belangrijk voor iemand anders, maar ik voel dat niet zo.’ Tja, en dan gaat het dus inderdaad niet lukken.

Even een opsomming van ‘eigenlijk belangrijke dingen’ die ik in de praktijk ben tegengekomen.

“Het is eigenlijk belangrijk dat we
– weten hoe ouders werkelijk over onze school denken;
– het binnen het team eens hebben over ‘wie we zijn’ en ‘wat we doen’;
– de uitstraling van onze school een beetje opfrissen;
– ons functiebouwwerk eens goed onder de loep nemen.”

“Ja, dat is eigenlijk wel belangrijk.” (Let ook op het woord ‘wel’.) Of vind je het wérkelijk belangrijk? Omdat je merkt dat het beter kan, omdat je leerlingenaantal terugloopt, omdat teamvergaderingen langzaamaan zijn verworden tot een verplichte zit zonder resultaat…..

‘Echt belangrijk’ heeft te maken met gevoel en behoefte aan actie. ‘Eigenlijk belangrijk’ duidt meer op algemene opinie, sociaal wenselijkheid gecombineerd met een vleugje desinteresse. Concreet zie je het terug in al die onderwerpen die vorig jaar al onaangeroerd op je takenlijst stonden en ook nu weer een plaatsje hebben gekregen op je opgeschoonde overzicht 2011. Check maar! Ze staan daar, je komt ze steeds weer tegen, maar toch pak je ze niet echt aan. Tijd om daar iets mee te doen! Breng in kaart wat het nut en de noodzaak is van deze taken. Waarom staan ze eigenlijk op je to-do-list? Zijn ze écht belangrijk? Waarom en voor wie? Als je dat in kaart hebt, kun je bepalen of je er mee aan het werk gaat of dat je het definitief naast je neer legt. Dat geeft ruimte voor zaken die er werkelijk toe doen.

Goed voornemen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s